ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

    Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές του εκκλησιαστικού εορταστικού κύκλου, είναι τα «Εισόδια» της Θεοτόκου, που η Εκκλησία μας τιμά την 21η Νοεμβρίου, με ιδιαίτερη λαμπρότητα.      

    Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή, καθώς αποτελεί τη βάση και την αρχή για όλη τη μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου. Μαζί με την Γέννηση της είναι και η βάση για την σωτηρία όλου του ανθρωπίνου γένους.

  Όπως γνωρίζουμε η Παναγία Θεοτόκος, γεννήθηκε από γονείς γηραιούς, τον Ιωακείμ και την Άννα, που είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο το Θεό να τους δώσει ένα τέκνο και αυτοί “τάμα” έκαναν, πως αν τους αξιώσει να τεκνοποιήσουν, μετά το σπλάχνο τους θα το  αφιέρωναν ξανά πίσω σε Αυτόν, για να Τον υπηρετεί στο Ναό Του.   

   Πραγματικά, αυτό και έκαναν. Όταν η Μαρία έγινε τριών ετών την έφεραν οι ίδιοι οι γονείς της στο Ναό και την παρέδωσαν στα χέρια του Αρχιερέα Ζαχαρία. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το όνομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώσει τους υιούς του Ισραήλ».

    Αυτά ήταν τα Εισόδια της Θεοτόκου.Ήταν, δηλαδή, η εκπλήρωσις του τάματος ενός Αγίου ζευγαριού εκείνης της εποχής, που επιλέχθηκε από τον Θεό ως το πιο άξιο για να φέρει θαυματουργικά  στον κόσμο το πιο αγνό και όμορφο στολίδι όλης της πλάσης, την Παναγία μητέρα του Χριστού και Λυτρωτή μας.

   Έφεραν λοιπόν στον Ναό, την τρίχρονη  Μαρία, την πανέμορφη και γλυκιά κορούλα τους αντίδωρο στον Θεό, που ως δώρο τους την έδωσε και πάλι την πρόσφεραν όπως άλλωστε Του το είχαν τάξει.

    Αυτήν την αγία υπέρβαση εορτάζουμε αυτήν την ημέρα, μια πράξη που δεν χωρά στο μυαλό μας, μια πράξη αδιανόητη στην γήινη σκέψη μας, μια πράξη ακόμα και παρεξηγήσιμη αφού άσπλαχνοι γονείς γεννούν παιδιά και το δίνουν να μεγαλώσει στα χέρια άλλων ή τα εγκαταλείπουν.

    Όμως οι Άγιοι Θεοπάτορες, πιστοί στο σχέδιο του Θεού για την Σωτηρία μας, δεν ακούν τα λόγια του κόσμου, δεν αμφιταλαντεύονται από τα λογικά κατά τα άλλα, σχόλια του Ισραήλ και παρότι δυσκολεύονται να αποχωριστούν το αξιολάτρευτο βλαστάρι τους την εμπιστεύονται στον Θεό για να την μεγαλώσει και να την κατατάξει ψηλότερα από όλους μας, για να την βλέπουμε, να την “προσκυνούμε” και να ζητούμε την εύνοια του Παιδιού της, που θα φέρει λίγο αργότερα στον κόσμο, για να τον “φωτίσει”.  

 Ο Ζαχαρίας πανευτυχής ανέβασε την τριετή Μαρία στα Άγια των Αγίων, στον ιερότερο χώρο του Ναού, όπου εισερχόταν μόνο ο Αρχιερέας μια φορά το χρόνο. 

     Αυτό έγινε με την παραχώρηση του Θεού κατά το άγιο θέλημά Του. Διότι έμελλε να γεννηθεί ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός από αυτήν, για τη σωτηρία του κόσμου και έτσι τα “Άγια των Αγίων” ήταν ο πιο φυσικός τόπος για να μεγαλώσει ένα τέτοιο παιδί.

   Το γεγονός αυτό όμως φάνηκε σε πολλούς άτοπο. Αυτό το θέμα διαλεύκανε ο Ζαχαρίας λέγοντας στο λαό ότι ο Θεός του γνωστοποίησε ποιο είναι το θέλημά Του και αυτό είναι να εισέλθει η Παρθένος Μαρία στα “Άγια των Αγίων”.

      Η είσοδος της Θεοτόκου στο Ναό, είναι το προοίμιο της εύνοιας του Θεού στους ανθρώπους, η προαγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της Θείας οικονομίας για τη σωτηρία του κόσμου.

   Είναι ένα τάμα που σαν σήμερα από τους Αγίους Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα εκπληρώνεται και αλλάζει όλη την ροή της ιστορίας, σταματώντας την Παλαιά Διαθήκη και γυρίζοντας σελίδα, δίνει την θέση της, στην Καινή Διαθήκη.

Εις τα Άγια των Αγίων παρέμεινε η Θεοτόκος δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Προσευχόμενη και δοξολογώντας τον Θεό. Μακριά από κακούς λογισμούς, σκέψεις και επιθυμίες. Από τις πολλές γονυκλισίες εις το μαρμάρινο δάπεδο του ναού σχηματίστηκαν βαθουλώματα. Μέσα στο πλέον άγιο επί της γης περιβάλλον, δεν μπορεί να γνωρίσει η Μαρία την κακία του κόσμου, ούτε την αμαρτία, ούτε την αλλοίωση που επιφέρει  εις τον άνθρωπο ο εγωισμός, η κενοδοξία και τα άλλα πάθη. Παραμένει λοιπόν καθαρή από κάθε πνευματικό ρύπο και γνωρίζει σε βάθος την αγάπη του Θεού, και την διαρκή παρουσία Του εις τη ζωή της. Και όταν έλθει ο αρχάγγελος Γαβριήλ να της μεταφέρει την πρόσκληση του Θεού να γίνει Μητέρα του Θεανθρώπου Χριστού, τότε εκείνη όχι μόνο θα συναινέσει με ταπείνωση και συστολή  εις το θέλημα του Θεού, αλλά και θα προσφέρει την αμόλυντη ανθρώπινη φύση της για να την προσλάβει και να γεννηθεί ο Υιός και Λόγος του Θεού.

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ καθημερινά τις έφερνε τροφή, ουράνιο άρτο. Τί ήταν αυτός ο άρτος από τον οποίο τρεφόταν η Παναγία; Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφερόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο άρτο που έτρεφε την Παναγία λέγει ότι ο Θεός έστελνε «τροφήν άνωθεν απόρρητον εκεί τη Παρθένω δι’ αγγέλου». Όμως δεν ήταν ένας συνηθισμένος άρτος τον οποίον ο άγγελος έπαιρνε από κάποιο σπίτι και τον μετέφερε εις την Παναγία, αλλά εις την πραγματικότητα ήταν η άκτιστη ενέργεια τού Θεού, δια της οποίας, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «την τε φύσιν κρειττόνως ανερρώννυτο (εδυνάμωνε) και κατά σώμα των ασωμάτων καθαρωτέρα και υπερτέρα και συνετηρείτο και ετελείτο».

Εις την πραγματικότητα ζούσε όπως ζούσαν ο Αδάμ και η Εύα εις τον Παράδεισο πριν την πτώση, γι’ αυτό και όταν την επισκέφθηκε ο άγγελος κατά τον Ευαγγελισμό για να της αναγγείλει ότι θα γίνει Μητέρα του Χριστού την αποκάλεσε Κεχαριτωμένη.

Αυτός ο άρτος από τον οποίο τρεφόταν η Παναγία δεν εξέλιπε από την Εκκλησία, εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα. Δεν πρόκειται για τον καθημερινό κτιστό άρτο, αλλά για τον Άρτο της Ζωής που είναι ο Ίδιος ο Χριστός.

Με αυτόν τον Άρτο, την Χάρη και ενέργεια του Θεού, ετρέφετο η Παναγία μέσα  εις τα Άγια των Αγίων. Με αυτόν τον Άρτο τρεφόμαστε και εμείς κάθε φορά που τελούμε την θεία Λειτουργία. Και βεβαίως για να ενεργήσει ο Άρτος αυτός, δηλαδή ο Χριστός, «εις ζωήν αιώνιον», πρέπει να ζούμε κατά τον τρόπο που ζούσε η Παναγία. Ο κτιστός άρτος είναι απαραίτητος για τη θρέψη και συντήρηση της φθαρτής σάρκας. Ο Ουράνιος Άρτος θρέφει και ενδυναμώνει την αιώνια ψυχή. Οπλίζει τον άνθρωπο και τον θωρακίζει εις τον πόλεμο, τον οποίο δέχεται καθημερινά από τον χαιρέκακο διάβολο. Το αιώνιο και αθάνατο προέχει του φθαρτού  και εφήμερου. Είναι προφανές η πορεία την οποία πρέπει να επιλέξει ο άνθρωπος.

   Σήμερα η Παναγία Θεοτόκος μας, μας ζητά με αγάπη και ευγένεια να την ακολουθήσουμε, να εισοδεύσουμε και εμείς μαζί της στον Ναό του Παιδιού της…στην Εκκλησία του Χριστού. Να γίνει πρότυπο για μας. Να ζεσταίνει τις καρδιές μας. Για να γίνουμε και εμείς άγια τέκνα του εν ουρανοίς Πατέρα μας. Αμήν!