Πέρασε ένας χρόνος από την εκδημία του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά

Του θεολόγου-συγγραφέα Νικολάου Χ. Χριστοδουλάκη

Πέρασε ένας χρόνος που έφυγε για την αιωνιότητα ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς και κρίναμε σκόπιμο να γράψομε λίγα λόγια γι αυτό τον μεγάλο δάσκαλο, που λάμπρυνε τα ελληνορθόδοξα γράμματα, αφήνοντας μας ένα συγγραφικό έργο ανεκτίμητης αξίας.

Σταθήκαμε τυχεροί, που ζήσαμε αυτό τον μεγάλο θεολόγο, φιλόσοφο, διανοούμενο και οραματιστή, από νεαροί φοιτητές τόσο από τα πανεπιστημιακά έδρανα, όσο κι από τις διαλέξεις του, που στα τέλη της δεκαετίας του 70 και στις αρχές αυτής του 80, γέμιζε τα’ αμφιθέατρα του πανεπιστημίου Αθηνών.

Οφείλομε να ομολογήσομε, ότι ο λόγος του εκείνη την εποχή, ήταν συγκλονιστικός, άνοιγε δρόμους ιδιαιτέρως στον χώρο της Ορθόδοξης θεολογίας, που ήταν αιχμάλωτη ενός περίεργου Σχολαστικισμού, που είχαν επιβάλλει τόσο οι θρησκευτικές οργανώσεις, όσο και οι Πανεπιστημιακοί μας δάσκαλοι, που είχαν σπουδάσει και σε Παπικές ή Προτεσταντικές θεολογικές σχολές για να πάρουν τα περίφημα διδακτορικά τους διπλώματα.

Ακόμα θυμόμαστε τι εντύπωση μας έκανε διαβάζοντας ένα από τα πρώτα βιβλία του, το περίφημο «κείμενα πολιτικής θεολογίας», όπου εκεί ανακαλύψαμε ένα Ορθόδοξο θεολογικό λόγο τολμηρό και ρηξικέλευθο, που άνοιγε δρόμους και κατηύθυνε συνειδήσεις.

Το ίδιο νιώσαμε, όταν διαβάσαμε την «ελευθερία του ήθους», το «Ορθοδοξία και Δύση», την «Νεοελληνική Ταυτότητα», το «Αλφαβητάρι της Πίστης», όπου καταλάβαμε την υπεροχή της Ορθοδοξίας και την ανωτερότητά της σε σχέση μ’ αυτά που έζησαν και πέρασαν από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι λαοί της Ευρώπης και όχι μόνο.

Γιατί αυτός ο Χριστιανισμός πέρασε σχεδόν σ’ όλο τον πλανήτη με την αποικιοκρατία και γι’ αυτό η σημερινή αθεΐα του Δυτικού Πολιτισμού και δυστυχώς η φοβερή παρακμή του.

Ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς δεν ήταν μόνο μεγάλος θεολόγος, αλλά και τεράστιος φιλόσοφος γράφοντας τα βιβλία «σχεδίασμα Εισαγωγής στη φιλοσοφία» και «Μεταφυσική του Σώματος», όπου αποδεικνύει την ελληνική θέαση των ανθρωπίνων πραγμάτων, που τόσο κακοποίησαν και διαστρέβλωσαν στην Δύση.

Ξεκαθάρισε μέσα από τα βιβλία του, αλλά και τις περίφημες επιφυλλίδες του στον Αθηναϊκό Τύπο, ποια είναι η αλήθεια για τον Έλληνα στοχαστή και άνθρωπο στην διαχρονία του Ελληνικού πνεύματος.

Σ’ ένα από τα τελευταία βιβλία του και συγκεκριμένα στο «Για το νόημα της πολιτικής» κάνει τέτοια ανάλυση και αξιολόγηση για το πώς βλέπει και ερμηνεύει την ζωή και την αλήθεια διαχρονικά ο φιλοσοφών Ελληνικός λόγος και η συνέχειά του στην Ορθόδοξη έκδοση, που ο αναγνώστης εντυπωσιάζεται με τις διαπιστώσεις και τις λύσεις που προτείνει ο μεγάλος στοχαστής.

Είναι χαρακτηριστική η φράση του Αριστοτέλη στα «πολιτικά» του, ότι «το ζητείν πανταχού το χρήσιμον, ήκιστα αρμόττει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», την οποία ο μακαριστός καθηγητής κάνει «σημαία» του Ελληνικού φιλοσοφικού λόγου του.

Θα μας λείψει ο μεγάλος Δάσκαλος, αλλά μας άφησε τέτοιο έργο Ορθοδοξίας και Ελληνικότητας, που για κάθε μελετητή του, θα είναι πάντα ζωντανός και επίκαιρος.

Αιωνία η μνήμη του.