ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Σήμερα αγαπητοί εορτάζουμε δύο αγίους και αποστόλους  της εκκλησίας μας που με τον πύρινο λόγο τους αλλά και το αδιάκοπο και ακούραστο ταξίδι τους διέδωσαν τον λόγο του Θεού όπου γης. Ιδιαίτερα εμείς  σήμερα είμαστε  ευγνώμονες στον Μέγα Απόστολο των εθνών, Παύλον, για το σωτηριώδες έργο του.  Όταν ξεκίνησε το θείο του έργο, να κηρύττει δηλαδή για τον Χριστό, οι ίδιοι οι ομοεθνείς του,  οι άρχοντες της Εβραϊκής Συναγωγής της Αντιοχείας, ανησύχησαν όταν είδαν να γεμίζει η πόλη και τα γύρω χωριά από χριστιανούς. Με ραδιουργίες έπεισαν τις πολιτικές Αρχές του τόπου να κινήσουν διωγμό εναντίον του Παύλου και του συνοδού του Αποστόλου Βαρνάβα. Τους έδιωξαν πέρα από τα σύνορα της Επαρχίας τους. Αλλά και στις άλλες πόλεις στο Ικόνιο και στα Λύστρα όπου κατέφυγαν οι Απόστολοι, κι εκεί καταδιώχτηκαν. Και μάλιστα στα Λύστρα ο Απόστολος Παύλος δέχτηκε λιθοβολισμό μέχρι σημείου που οι εχθροί του νόμισαν ότι πέθανε (βλ. Πράξ. 14,19). Με θαύμα επέζησε. Αλλά και στη συνέχεια της αποστολικής δράσεώς του συχνοί ήσαν οι διωγμοί και οι θλίψεις του. Περιληπτικά τα όσα υπέφερε τα γράφει στην προς Κορινθίους Β’ Επιστολή Του 11,23-33: ασθένειες, πείνα, δίψα, κρύο από έλλειψη ενδυμάτων και κατοικίας· εξαντλητικές πεζοπορίες με συνεχείς κινδύνους από ληστές· συκοφαντίες, καταδιώξεις από Εβραίους και ειδωλολάτρες· χτυπήματα με ραβδιά που γέμισαν πληγές το σώμα του· λιθοβολισμό για να τον σκοτώσουν· ναυάγιο, όταν τον πήγαιναν στη Ρώμη να τον δικάσουν· δικαστήρια, φυλακίσεις επί 4 χρόνια· και μαζί με όλα αυτά η ασθένεια του, ο “σκόλωψ τῇ σαρκί” (12, 7), όπως αναφέρει ο ίδιος,  που τον ταλαιπωρούσε συνεχώς χωρίς να φεύγει. Θαυμάζουμε λοιπόν την υπέροχη προσωπικότητά του Αποστόλου Παύλου, που παρόλους αυτούς τους διωγμούς και τις θλίψεις, ανέπτυξε ένα τεράστιο, από πάσης απόψεως, ιεραποστολικό έργο σε Ανατολή και Δύση. Αλλά πώς αντιμετώπιζε όλες αυτές τις θλίψεις ο Κορυφαίος Απόστολος; Θα περίμενε κανείς όλα αυτά να κάνουν τον Απόστολο Παύλο ένα δυστυχισμένο, αξιολύπητο άνθρωπο, που θα παραπονιώταν στον Θεό: – Κύριε, τί κακό σου έκανα και με βασανίζεις τόσο; Εγώ για Σένα εργάζομαι, για να διδάξω τους ανθρώπους να πιστέψουν σε Σένα! Γιατί αφήνεις να παθαίνω όλα αυτά;

Όταν οι άνθρωποι βλέπουν σε τέτοια κατάσταση εμένα, που πιστεύω σε Σένα, θα φοβούνται να έρθουν κοντά Σου να μη πάθουν κι εκείνοι τα ίδια! Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν αισθάνθηκε στην ψυχή του ο Άγιος Απόστολος: Όλως αντίθετα: “Χαίρομαι για τα παθήματά μου” γράφει στους Κολοσαείς (Κολ. 1,24). Και στους Κορινθίους γράφει: “Ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι” (Β’ Κορ. 12,10).

Περίεργα φαίνονται αυτά στην ανθρώπινη λογική, αγ.αδ.. . Αλλά ο Απόστολος Παύλος έβλεπε πολύ ψηλά. Όπως οι αθλητές, που βάζουν στόχο να πάρουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες χρυσά μετάλλια, αθλούνται συνεχώς, σκληραγωγούνται, στερούνται πολλά πράγματα, δεν υπολογίζουν κόπους και πόνους· έτσι και ο Παύλος· είχε βάλει πολύ υψηλούς στόχους στη ζωή του: «Αγωνίζομαι, έλεγε, να τερματίσω και προσβλέπω στο ουράνιο βραβείο, που δίνει ο Ιησούς Χριστός» (παράβ. Φιλιπ. 3,14).

Πίστευε ότι όσες θλίψεις και αν υποφέρει ο Χριστιανός στη σύντομη αυτή ζωή, είναι τίποτε μπροστά στην αιώνια δόξα, που μας επιφυλάσσει ο Θεός στην μέλλουσα ουράνια ζωή (παράβ. Ρωμ.8,18). Γι ̓ αυτό δεν δίσταζε ακόμη και στους νεοφωτίστους Χριστιανούς της Αντιοχείας της Πισιδίας να λέει: “Διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν” (Πράξ. 14,22).

Προειδοποιούσε τους χριστιανούς, για να μή ξαφνιάζονται. Και γνωρίζουμε από την Εκκλησιαστική Ιστορία και τους Βίους των Αγίων ότι όσοι αντιμετώπισαν με υπομονή,  θερμή πίστη και αγάπη στο Χριστό τις θλίψεις της ζωής τους ανεδείχθησαν Άγιοι! Και μάλιστα, όσο μεγαλύτερες ήσαν οι θλίψεις που αντιμετώπισαν μέχρι τέλους νικηφόρα, τόσο και περισσότερο δοξάζονται, όπως οι ένδοξοι Μεγαλομάρτυρες.

Και ακόμη για όσους έχουν δυνατή πίστη, υπομονή, αφοσίωση στο Χριστό, οι θλίψεις γίνονται πρόκληση για νέα πνευματικά κατορθώματα, για πολλούς, για τους αδύνατους στην πίστη, γίνονται αφορμή σκανδάλων. Κάποιοι χάνουν κι εκείνη τη λίγη φλόγα της πίστης που έμενε στην καρδιά τους και πέφτουν σκανδαλισμένοι στα μαύρα σκοτάδια της απελπισίας. Φθάνουν, μάλιστα, μέχρι σημείου να καταλογίζουν στον Φιλάνθρωπο Κύριο αδικία, αδιαφορία και εγκατάλειψη.

Οι δυσκολίες λοιπόν είναι πολύ βοηθητικά στοιχεία για τη σωτηρία της ψυχής μας. Οι πατέρες λένε: «Ἕκαστος ἄνθρωπος σώζεται ἢ διὰ ἑκουσίων πόνων ἢ διὰ ἀκουσίων πειρασμῶν». Και στη ζωή των Αγίων επιβεβαιώνεται αυτό, διότι κανένας Άγιος δεν πέρασε τη ζωή του μακριά από θλίψεις, στενοχώριες και πειρασμούς.

Ο άνθρωπος στις κρίσιμες στιγμές μπορεί να παρηγορηθεί από την προσευχή, από τη χάρη του Θεού. Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής επιβεβαιώνει ότι στο τέλος της εξαντλητικής υπομονής φαίνεται αισθητά ο Θεός. Σε περιόδους θλίψεως ο άνθρωπος πληροφορείται ότι ο Θεός είναι δίπλα του. «Δεῖ ἡμᾶς διά πολλῶν θλίψεων εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν», δηλαδή πρέπει, είναι απαραίτητο. Υπάρχει διαφορά για τους πειρασμούς που δεν ευθυνόμαστε εμείς και για τους πειρασμούς για τους οποίους ευθυνόμαστε.

Ο Απόστολος Παύλος δεν έλεγε λόγια που θα ταίριαζαν στις επιθυμίες των ακροατών του, για να ακούνε αυτά που θα τους άρεσαν, όπως έκαναν οι ψευδοδιδάσκαλοι (Β’ Τιμ. 4,3). Δεν φοβόταν μήπως ακούοντας οι άνθρωποι για θλίψεις και διωγμούς έφευγαν από την Εκκλησία. Έλεγε αυτά που ήταν σύμφωνα με όσα είχε πει και ο Ίδιος ο Ιησούς: “Εἶναι στενή ἡ πύλη καί γεμάτη δυσκολίες ἡ ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν -αἰώνια- ζωή” (Ματθ. 7,14). Και προέτρεπε ο Κύριος: “Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διά τῆς στενῆς πύλης” (Λουκ, 13,24). Αδελφοί μου, ας κρατήσουμε στη μνήμη μας και στην καρδιά μας το μεγάλο μάθημα που μας έδωσε σήμερα ο Μεγάλος Απόστολος με τον λόγο του και το παράδειγμά του. Θλίψεις θα έχουμε στη ζωή μας. Μας το είπε άλλωστε και ο Κύριος: “Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε” (Ιωάν. 16,33). Αλλά να αντιμετωπίζουμε την κάθε θλίψη σαν πρόκληση για αγώνα, με τη βεβαιότητα ότι θα νικήσουμε και θα βγούμε κερδισμένοι.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε, όσο με ωφέλησαν οι αρρώστιες μου δεν με είχαν ωφελήσει όλες οι νηστείες, αγρυπνίες και ασκήσεις της μοναχικής ζωής. Άλλωστε δεν αντιμετωπίζουμε τις θλίψεις μόνοι μας. Ο Χριστός είναι συνεχώς κοντά μας για να μας ενδυναμώνει. Και μας το διαβεβαιώνει ο λόγος του Θεού: Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να πειραστείτε περισσότερο από όσο αντέχετε· και σε ώρα πειρασμού θα δώσει και την διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε (παράβ. Α’ Κορ. 10,13). Επομένως ποτέ να μη πούμε: -Δεν αντέχω άλλο. Ας αντιμετωπίζουμε την κάθε θλίψη με θάρρος, υπομονή, αγωνιστική διάθεση και αισιοδοξία, όπως ο Απόστολος Παύλος, ώστε στο τέλος της ζωής μας να μπορούμε να πούμε: «Αγωνίστηκα τόν ὡραῖον ἀγῶνα…τώρα μέ περιμένει τό στεφάνι τῆς δικαιοσύνης, πού μέ αὐτό θά μέ άνταμείψει ὁ Κύριος (Β’ Τιμ. 4,8). Αμήν.